Από τα αντιδιαβητικά φάρμακα οι σουλφονυλουρίες που χορηγούνται συχνά συσχετίστηκαν με αύξηση έως και 13% του κινδύνου για σοβαρά καρδιαγγειακά συμβάντα σε σύγκριση με τους αναστολείς της διπεπτιδυλ-πεπτιδάσης IV σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 και μέτριο καρδιαγγειακό κίνδυνο.
Οι σουλφονυλουρίες παραμένουν μια συχνή επιλογή φαρμακευτικής θεραπείας για τον διαβήτη τύπου 2, εν μέρει λόγω του χαμηλού κόστους και της αποτελεσματικότητάς τους στη μείωση της γλυκόζης. Στο παρελθόν, μεμονωμένες σουλφονυλουρίες που δεν είναι πλέον διαθέσιμες (π.χ., τολβουταμίδη) διαπιστώθηκε ότι αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιαγγειακών συμβάντων. Δεν είναι γνωστό εάν η θεραπεία με οποιεσδήποτε σουλφονυλουρίες που χρησιμοποιούνται σήμερα στην κλινική πράξη αυξάνει τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε σύγκριση με άλλες θεραπευτικές εναλλακτικές λύσεις.
Οι ερευνητές διεξήγαγαν μια πολυκεντρική μελέτη παρατήρησης που περιελάμβανε 48.165 άτομα με διαβήτη τύπου 2 και μέτριο καρδιαγγειακό κίνδυνο (μέση ηλικία 61 έτη· 47% γυναίκες· διάμεση HbA1c, 7,8%) για να μιμηθούν μια μελέτη που συνέκρινε τη συχνότητα εμφάνισης καρδιαγγειακών συμβάντων μετά την έναρξη θεραπείας με μεμονωμένες σουλφονυλουρίες και αναστολείς διπεπτιδυλ-πεπτιδάσης IV (DPP-IV) ως φάρμακα δεύτερης γραμμής μετά τη μετφορμίνη. Οι ερευνητές όρισαν τον μέτριο καρδιαγγειακό κίνδυνο ως μη προηγούμενη διάγνωση αθηροσκληρωτικής καρδιαγγειακής νόσου ή νοσηλείας για καρδιακή ανεπάρκεια και είτε άνδρες ηλικίας τουλάχιστον 35 ετών και γυναίκες ηλικίας τουλάχιστον 45 ετών είτε άνδρες ηλικίας 30 έως 34 ετών και γυναίκες ηλικίας 30 έως 44 ετών με υπέρταση, υπερλιπιδαιμία, αμφιβληστροειδοπάθεια, νεφρική νόσο ή νευροπάθεια.
Κάθε συμμετέχων ξεκίνησε ένα από τα ακόλουθα φάρμακα μετά τη μετφορμίνη: γλιμεπιρίδη, γλιπιζίδη, γλυβουρίδη ή οποιονδήποτε αναστολέα DPP-IV, συμπεριλαμβανομένης της αλογλιπτίνης, της λιναγλιπτίνης ή της σιταγλιπτίνης (Januvia, Merck). Ο αναστολέας DPP-IV σαξαγλιπτίνη αποκλείστηκε από τη μελέτη λόγω προηγούμενης έρευνας που δημοσιεύτηκε στο The New England Journal of Medicine, η οποία έδειξε ότι το φάρμακο συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο για καρδιακή ανεπάρκεια.
Το κύριο αποτέλεσμα ήταν ένα σύνθετο σοβαρών καρδιαγγειακών συμβάντων, συμπεριλαμβανομένου του εμφράγματος του μυοκαρδίου, του ισχαιμικού εγκεφαλικού επεισοδίου, της νοσηλείας λόγω καρδιακής ανεπάρκειας ή του καρδιαγγειακού θανάτου.
Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο JAMA Network Open.
Κατά τη διάρκεια μιας μέσης παρακολούθησης 37 μηνών, το 6,6% των ατόμων εμφάνισε ένα σοβαρό καρδιαγγειακό συμβάν.
Οι ερευνητές εκτίμησαν τον 5ετή κίνδυνο για σοβαρά καρδιαγγειακά συμβάντα μεταξύ ασθενών με διαβήτη τύπου 2 και μέτριο καρδιαγγειακό κίνδυνο:
- 8,1% για τους αναστολείς DPP-IV (95% CI, 7,5%-8,7%).
- 8,4% για τη γλιβουρίδη (95% ΔΕ, 6,8%-9,9%)·
- 8,6% για τη γλιμεπιρίδη (95% ΔΕ, 7,9%-9,2%)· και
- 9,1% για τη γλιπιζίδη (95% ΔΕ, 8,7%-9,7%).
Σε σύγκριση με τους αναστολείς DPP-IV, ο λόγος κινδύνου 5 ετών για τα πρωτεύοντα αποτελέσματα ήταν 1,13 για τη γλιπιζίδη (95% ΔΕ, 1,03-1,23), 1,07 για τη γλιμεπιρίδη (95% ΔΕ, 0,96-1,16) και 1,04 για τη γλιβουρίδη (95% ΔΕ, 0,83-1,24).
Μια σχετική αύξηση 13% στον καρδιαγγειακό κίνδυνο, όπως αυτή που εκτιμήθηκε σε αυτή τη μελέτη, έχει δυνητικά κλινικά αντίκτυπο. Μειώσεις στον καρδιαγγειακό κίνδυνο αυτού του μεγέθους θεωρούνται γενικά επαρκείς για την έγκριση φαρμάκων για την πρόληψη καρδιαγγειακών επεισοδίων, ιδιαίτερα σε πληθυσμό υψηλού κινδύνου. Επομένως, τα ευρήματα αυτής της μελέτης υποδεικνύουν προσοχή στη συνταγογράφηση γλιπιζίδης σε άτομα με μέτριο καρδιαγγειακό κίνδυνο ή εγκατεστημένη αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο.
Βιβλιογραφία
Turchin A, Petito LC, Hegermiller E, et al. Cardiovascular Events in Individuals Treated With Sulfonylureas or Dipeptidyl Peptidase 4 Inhibitors. JAMA Netw Open. 2025;8(7):e2523067.
