Ακόμη και οι προσωρινές μειώσεις του σωματικού βάρους μπορούν να προσφέρουν μακροπρόθεσμο καρδιομεταβολικό όφελος

Οι προσωρινές παρεμβάσεις μείωσης του βάρους μπορεί να μειώσουν τους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου μακροπρόθεσμα, σύμφωνα με μια συστηματική ανασκόπηση και μετανάλυση.

Η μελέτη περιλάμβανε 124 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες συμπεριφορικών προγραμμάτων διαχείρισης του βάρους έναντι οποιουδήποτε συγκρίσιμου μέτρου σε ενήλικες υπέρβαρους ή παχύσαρκους (δείκτης μάζας σώματος [ΔΜΣ] ≥25 kg/m2 ή ≥23 kg/m2 σε ασιατικούς πληθυσμούς). Οι μελέτες παρακολούθησαν τους συμμετέχοντες για τουλάχιστον 12 μήνες από την έναρξη, μέτρησαν την αλλαγή βάρους στο τέλος του προγράμματος και μετά, και ανέφεραν ένα ή περισσότερα καρδιομεταβολικά αποτελέσματα (π. διαβήτης τύπου 2 και υπέρταση και αλλαγές στη συστολική αρτηριακή πίεση, στο επίπεδο χοληστερόλης ορού, στα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα και στα επίπεδα ινσουλίνης). Ως μέτρο σύγκρισης έπρεπε να είναι ένα άλλο συμπεριφορικό πρόγραμμα διαχείρισης βάρους, μια παρέμβαση μικρότερης έντασης ή καμία παρέμβαση. Οι ερευνητές εξήγαγαν δεδομένα σχετικά με την αλλαγή βάρους μετά το τέλος του προγράμματος για να αξιολογήσουν τη συσχέτιση με τη μακροπρόθεσμη συχνότητα καρδιομεταβολικών νόσων και με τους παράγοντες κινδύνου. Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στις 28 Μαρτίου στο Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes.

Ο διάμεσος ΔΜΣ κατά την έναρξη ήταν 33 kg/m2 και η διάμεση ηλικία ήταν 51 έτη. Τα προγράμματα διήρκησαν συνήθως επτά μήνες και η διάμεση παρακολούθηση ήταν 28 μήνες (εύρος 11 έως 360 μήνες) μετά το τέλος του προγράμματος (ορίζεται ως το σημείο στο οποίο η ένταση της παρέμβασης μειώθηκε σημαντικά). Οκτώ ομάδες μελέτης 7.889 συμμετεχόντων εξέτασαν τη συχνότητα εμφάνισης καρδιαγγειακών νοσημάτων και 15 μελέτες με 4.202 συμμετέχοντες εξέτασαν τον διαβήτη τύπου 2, βρίσκοντας ανακριβή στοιχεία για χαμηλότερη επίπτωση αυτών των αποτελεσμάτων για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Η ανάκτηση βάρους μετά το τέλος του προγράμματος μείωσε αυτή τη διαφορά μεταξύ των ομάδων. Πολύ λίγες μελέτες εξέτασαν τη συχνότητα εμφάνισης και την ύφεση της υπέρτασης ή την ύφεση του διαβήτη τύπου 2 για να εξαχθούν αξιόπιστα συμπεράσματα.

Υπήρχαν πολύ περισσότερα διαθέσιμα δεδομένα σχετικά με τους παράγοντες κινδύνου του γλυκαιμικού ελέγχου, τα επίπεδα χοληστερόλης και την αρτηριακή πίεση. Καθένας από αυτούς ήταν χαμηλότερος στο τέλος του προγράμματος μετά την παρέμβαση έναντι του συγκριτή, με τη διαφορά να παραμένει κατά την παρακολούθηση, συνήθως για τουλάχιστον τρία χρόνια και συνήθως για τουλάχιστον πέντε χρόνια. Ωστόσο, η ανάκτηση βάρους μείωσε αυτές τις διαφορές με την πάροδο του χρόνου. Τα μοντέλα τυχαίων επιδράσεων πρότειναν ότι ένα και πέντε χρόνια μετά το τέλος του προγράμματος, η αναλογία ολικής χοληστερόλης/λιποπρωτεΐνης υψηλής πυκνότητας ήταν 1,5 μονάδες χαμηλότερη και τις δύο φορές (82 μελέτες, 19.003 συμμετέχοντες), η συστολική αρτηριακή πίεση ήταν 1,5 mm και 0,4 mm χαμηλότερη, αντίστοιχα (84 μελέτες, 30.836 συμμετέχοντες) και το επίπεδο HbA1c ήταν 0,26% χαμηλότερο και τις δύο φορές (94 μελέτες, 28.083 συμμετέχοντες). Στις αναλύσεις Kaplan-Meier, ο διάμεσος χρόνος για να επιστρέψει σε καμία διαφορά από τον συγκριτή υπολογίστηκε σε 3,5 χρόνια για τη συστολική αρτηριακή πίεση, 1 έτος για τη χοληστερόλη και 1,5 έτος για τον γλυκαιμικό έλεγχο.

Οι συγγραφείς της μελέτης σημείωσαν ότι οι περιορισμοί περιλαμβάνουν την εξαίρεση μελετών που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά μετά τον Δεκέμβριο του 2019 ή δεν δημοσιεύθηκαν στα αγγλικά. Πρόσθεσαν ότι υπήρχε επίσης ουσιαστική ετερογένεια στις παρεμβάσεις και τις συγκρίσεις.

Ενώ η μελέτη προσθέτει μια εικόνα για τα μακροπρόθεσμα θεραπευτικά αποτελέσματα των συμπεριφορικών προγραμμάτων διαχείρισης βάρους, είναι ακόμα άγνωστο εάν οι προσωρινές βελτιώσεις στο βάρος και στους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου μετά από μια παρέμβαση απώλειας βάρους, είτε συμπεριφορικής είτε φαρμακολογικής, οδηγούν σε μακροπρόθεσμο κλινικό όφελος.

Απομένουν πολλά να γίνουν κατανοητά σχετικά με τις διάφορες παρεμβάσεις μείωσης του βάρους, τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπό τους και πώς αυτός ο αντίκτυπος μπορεί να μειωθεί από την ανάκτηση βάρους. Αυτή η μελέτη υπογραμμίζει την κρίσιμη ανάγκη για αποδεικτικά στοιχεία υψηλής ποιότητας που θα επιτρέπουν στους κλινικούς ιατρούς και τους ασθενείς να κάνουν ενημερωμένες επιλογές σχετικά με τις στρατηγικές διαχείρισης του βάρους.

Βιβλιογραφία

Jamie Hartmann-Boyce, et al. Long-Term Effect of Weight Regain Following Behavioral Weight Management Programs on Cardiometabolic Disease Incidence and Risk: Systematic Review and Meta-Analysis. Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes. 2023;0:e009348.

Vishal Narasinga Rao and Neha J. Pagidipati. Long-Term Outcomes Following Behavioral Weight Management Programs: Worth the Weight. Circulation: Cardiovascular Quality and Outcomes. 2023;0.

About Ηρακλής Αβραμόπουλος 1374 Articles
Παθολόγος Διευθυντής Παθολογικής Κλινικής Νοσοκομείο Υγεία ΙΑΤΡΕΙΟ Νεαπόλεως 9 15123 Μαρούσι 2106867060 2106838742 6944881577 avramopoulos(at)medweb(dot)gr