Για ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που λαμβάνουν μετφορμίνη και δεν έχουν πετύχει το βέλτιστο γλυκαιμικό έλεγχο, η αποτελεσματικότητα των σουλφονυλουριών συγκριτικά προς τους αναστολείς μεταφορέων νατρίου-γλυκόζης (SGLT) -2 ως φάρμακα δεύτερης γραμμής δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί. Οι σουλφονυλουρίες είναι η γλικλαζίδη, η γλιβενκλαμίδη, η γλιπιζίδη και η γλιμεπιρίδη ενώ οι SGLT-2 αναστολείς είναι η δαπαγλιφλοζίνη, η εμπαγλιφλοζίνη, η καναγλιφλοζίνη.
Σε πρόσφατη μελέτη από το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης των Βετεράνων των ΗΠΑ, οι ερευνητές εξέτασαν τα αποτελέσματα για 128.000 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που ήδη λάμβαναν μετφορμίνη και στους οποίους προστέθηκε είτε μια σουλφονυλουρία (81%) ή ένας SGLT-2 αναστολέας (19%). Η μέση ηλικία ήταν 65 έτη, το 95% ήταν άντρες και το μέσο επίπεδο γλυκοζυλιωμένης αιμοσφαιρίνης (HbA1c) ήταν 8,6%.
Κατά τη μέση παρακολούθηση 2,2 ετών, η νέα χρήση αναστολέων SGLT-2 συσχετίστηκε με στατιστικά σημαντικό 19% χαμηλότερο σχετικό κίνδυνο για θάνατο όλων των αιτιών, που αντιστοιχεί σε περίπου 5 λιγότερους θανάτους ανά 1.000 άτομα-έτη. Σε μια υποομάδα που απαιτούσε τη χρήση των νέων φαρμάκων καθ ‘όλη τη διάρκεια της μελέτης, η σχετική μείωση του κινδύνου ήταν 34%. Τα αποτελέσματα ευνόησαν επίσης τους αναστολείς SGLT-2 σε διάφορες κλινικές και δημογραφικές υποομάδες.
Μέχρι σήμερα δεν έχει διεξαχθεί τυχαιοποιημένη μελέτη για σύγκριση αναστολέων SGLT-2 και σουλφονυλουριών σε αυτόν τον πληθυσμό ασθενών. Ο μικρότερος κίνδυνος θανάτου στους χρήστες αναστολέων SGLT-2 είναι ένας σοβαρός λόγος για να προτιμηθούν αυτά τα φάρμακα ως θεραπεία δεύτερης γραμμής. Οι αναστολείς SGLT-2 έχουν το μειονέκτημα ότι είναι ακριβοί αλλά δεν προκαλούν υπογλυκαιμία, σε αντίθεση με τις σουλφονυλουρίες.
Βιβλιογραφία
Xie Y et al. Comparative effectiveness of sodium–glucose cotransporter 2 inhibitors vs sulfonylureas in patients with type 2 diabetes. JAMA Intern Med 2021 Jun 28
